Het onderwerp van onze thesis situeert zich in het domein van de context-aware computing. Computers worden steeds kleiner en sneller, zijn tegenwoordig enorm wijdverspreid en steeds meer met elkaar verbonden. Bovendien is meer en meer technologie beschikbaar om gegevens uit de omgeving te verzamelen (de zogenaamde context). Hierdoor wordt ubiquitous computing stilaan geen utopie meer, maar een deel van het dagelijks leven. Bestaande applicaties kunnen uitgebreid worden met elementen van context-awareness, en deuren naar nieuwe applicaties worden opengesteld.
Er bestaan reeds heel wat toepassingen die context-aware zijn. In de literatuur zijn voorbeelden te vinden over gsm's die hun geluid uitschakelen tijdens een vergadering, telefoons die worden doorgeschakeld naar het toestel dichtst bij de gebruiker, tourist guides die de toerist informatie geven over de plaats waar hij zich bevindt, ...
De meeste van die applicaties maken echter gebruik van een traditioneel, monolithisch model. Ze zijn erg scenario-specifiek en maken gebruik van if-then-regels om het context-aware deel te implementeren. Deze aanpak heeft een nadelen: als er nieuwe context-elementen opduiken moeten de regels worden aangepast, en bovendien is het geheel niet schaalbaar. Wanneer het aantal context-elementen groot wordt, krijgt men een zeer groot aantal combinaties en wordt het systeem erg traag. Deze aanpak is statisch, helemaal niet flexibel. Ze is dus zeker niet geschikt om te gebruiken in een dynamische omgeving (bv. waar er zeer veel context-elementen zijn, waar gebruikers en apparaten mobiel zijn, waar resources niet altijd aanwezig zijn, ...)!
Het ontwikkelen van een goede context-aware applicatie is dus zeer complex. Het is nu eenmaal niet evident om te anticiperen op zaken die bij het ontwerpen nog niet bekend waren. Een voorbeeld uit de context van een domoticasysteem is terug te vinden in ons scenario: wanneer een nieuw apparaat aan het systeem wordt toegevoegd is het de bedoeling dat dit apparaat werkt, ook al waren de specificaties ervan niet bekend op het moment dat het domoticasysteem werd ontworpen. "Uitbreidbaar" is niet zomaar een woord in de titel van onze thesis. Het mag duidelijk zijn dat het gebruik van statische regels niet de juiste aanpak is om dit probleem aan te pakken.
De paper "Context Aware Service Composition" van M. Vukovic suggereert dat het een mogelijke denkpiste is om een context-aware applicatie te zien als een dynamisch samengestelde opeenvolging van calls naar bepaalde services. Verschillende services worden op die manier aaneengeschakeld om het doel te bereiken. De compositie kan dynamisch veranderen op basis van de aanwezige context (bv. de aanwezigheid van bepaalde resources of personen). Dit lijkt ons een erg interessante piste om verder uit te werken.
Er bestaan reeds heel wat toepassingen die context-aware zijn. In de literatuur zijn voorbeelden te vinden over gsm's die hun geluid uitschakelen tijdens een vergadering, telefoons die worden doorgeschakeld naar het toestel dichtst bij de gebruiker, tourist guides die de toerist informatie geven over de plaats waar hij zich bevindt, ...
De meeste van die applicaties maken echter gebruik van een traditioneel, monolithisch model. Ze zijn erg scenario-specifiek en maken gebruik van if-then-regels om het context-aware deel te implementeren. Deze aanpak heeft een nadelen: als er nieuwe context-elementen opduiken moeten de regels worden aangepast, en bovendien is het geheel niet schaalbaar. Wanneer het aantal context-elementen groot wordt, krijgt men een zeer groot aantal combinaties en wordt het systeem erg traag. Deze aanpak is statisch, helemaal niet flexibel. Ze is dus zeker niet geschikt om te gebruiken in een dynamische omgeving (bv. waar er zeer veel context-elementen zijn, waar gebruikers en apparaten mobiel zijn, waar resources niet altijd aanwezig zijn, ...)!
Het ontwikkelen van een goede context-aware applicatie is dus zeer complex. Het is nu eenmaal niet evident om te anticiperen op zaken die bij het ontwerpen nog niet bekend waren. Een voorbeeld uit de context van een domoticasysteem is terug te vinden in ons scenario: wanneer een nieuw apparaat aan het systeem wordt toegevoegd is het de bedoeling dat dit apparaat werkt, ook al waren de specificaties ervan niet bekend op het moment dat het domoticasysteem werd ontworpen. "Uitbreidbaar" is niet zomaar een woord in de titel van onze thesis. Het mag duidelijk zijn dat het gebruik van statische regels niet de juiste aanpak is om dit probleem aan te pakken.
De paper "Context Aware Service Composition" van M. Vukovic suggereert dat het een mogelijke denkpiste is om een context-aware applicatie te zien als een dynamisch samengestelde opeenvolging van calls naar bepaalde services. Verschillende services worden op die manier aaneengeschakeld om het doel te bereiken. De compositie kan dynamisch veranderen op basis van de aanwezige context (bv. de aanwezigheid van bepaalde resources of personen). Dit lijkt ons een erg interessante piste om verder uit te werken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten